189 metrów poniżej morza.

I nagle pojawia się śnieg. W nocy nad Wyspami Owczymi przeszedł zimny front znad północnego Atlantyku. Dobrze, że na oponach Arocsa należącego do Hanusa Egholma zamontowane są kolce. 54-latek umieszcza ostatnie palety z żywnością w skrzyni chłodniczej swojego Arocsa 3263. Następnie rusza w kierunku północnym. 

Hanus szacuje, że od 2002 r. jeździł do Klaksvíku 5.000 razy. Za każdym razem na pokładzie wiózł świeżą żywność i produkty mleczne . „Świeże mleko musi znaleźć się na półce w supermarkecie przed 11 rano”. A co szczególne: Tórshavn i Klaksvík dzieliło kiedyś około 70 kilometrów wąskich wiejskich dróg i jeden most. „Do 2006 r. musiałem nawet przeprawiać się promem” – wspomina Hanus. W 2006 r. prom został zastąpiony tunelem. w 2020 r. kolejny tunel ponownie znacząco zmienił życie zawodowe Hanusa: tunel Eysturoyar.

Podczas gdy świat z zachwytem podziwiał jedyne w swoim rodzaju podwodne rondo, a spektakularnie oświetlony tunel stał się gwiazdą Internetu, dla Hanusa oznaczało to przede wszystkim jedno: „Pozwoliło mi to z dnia na dzień zaoszczędzić kolejne 30 minut czasu jazdy”. Oszczędność ta oczywiście dotyczy każdego przejazdu trasą. Podczas gdy wcześniej trzeba było pokonać około 140 kilometrów w obie strony, teraz jest to tylko około 80 kilometrów. 

Wiatr, deszcz, śnieg lub oblodzone drogi – na 70-kilometrowej trasie do Klaksvíku wszystko może się zdarzyć. Dobra strona: „Musieliśmy ruszać wcześnie rano, żeby wrócić do Tórshavn przed godzinami szczytu” – wspomina Hanus. Godziny szczytu? Na archipelagu na północnym Atlantyku mieszka 52.000 osób. Większość miejsc pracy znajduje się w stolicy kraju, Tórshavn. „Wiele osób musi dojeżdżać do pracy”. Nic dziwnego, że na wyspach zarejestrowanych jest łącznie około 42.000 pojazdów.

„Jestem teraz pod znacznie mniejszą presją czasu. Dlatego właśnie uwielbiam ten tunel” – mówi Hanus, przejeżdżając pod podświetlonymi łukami przy wjeździe do tunelu. Mroźną ciemność zastępuje niebieskawe światło. Hanus pozwala Arocsowi staczać się po 5-procentowym nachyleniu tunelu. Raz po raz mija odcinki oświetlone na różne kolory. W końcu po około ośmiu kilometrach widać je: rondo pod morzem. Zachwycające czerwonym i niebieskim światłem oraz stalową rzeźbą. Hanus zjeżdża z autostrady w kierunku Kláksvik. „Turyści lubią zrobić dodatkowe okrążenie”. Sam nie musi tego robić, w końcu za dobre dwie godziny znów będzie jechał tunelem. „A jutro znów” – mówi z uśmiechem. Wie bowiem, że tunel jest dla niego czymś więcej niż tylko atrakcją.