Περιπέτεια εκτός δρόμου στη Βραζιλία

Θέλουμε να διανύσουμε γρήγορα τα πρώτα 1000 χιλιόμετρα, αλλά παρ' όλα αυτά κάνουμε δύο στάσεις. Στο Parque Estadual de Vila Velha εξερευνούμε σχηματισμούς ψαμμίτη ηλικίας άνω των 300 εκατομμυρίων ετών. Ο επόμενος σταθμός μας είναι το Parque Histórico de Carambeí, ένα υπαίθριο μουσείο αφιερωμένο στους Ολλανδούς μετανάστες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή το 1911.

Κατά τη βόλτα μας στο συγκρότημα, παρεμπιπτόντως, ποτέ δεν μένουμε απαρατήρητοι — μας παρακολουθεί συνεχώς μια κουκουβάγια που φωλιάζει στο έδαφος, ένα ιδιαίτερο είδος κουκουβάγιας.

Μετά από μεγάλες διαδρομές δροσίζουμε ξανά και ξανά σε μικρούς καταρράκτες. Σε πάνω από 35 βαθμούς στη σκιά το απόγευμα αυτό είναι πραγματική πολυτέλεια. Στη συνέχεια κατευθυνόμαστε βόρεια προς την πολιτεία Minas Gerais.

Οδηγούμε για μέρες κατά μήκος φυτειών καφέ, γιατί εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη περιοχή καλλιέργειας της χώρας: πάνω από 50 % του βραζιλιάνικου καφέ (κυρίως Arabica) παράγονται εδώ.

Μετά από μια μεγάλη διαδρομή φτάνουμε επιτέλους στο οροπέδιο Σέρρα ντα Κανάστρα. Εδώ οδηγούμε με το Axor κατά μήκος των στενών offroad διαδρομών έξω από το εθνικό πάρκο. Το μονοπάτι είναι ιδιαίτερα στενό, ειδικά στη βάση του βουνού, γι' αυτό και κατά διαστήματα αμφισβητούμε την απόφασή μας.

Αργότερα όμως η βλάστηση μειώνεται και ο δρόμος χαλαρώνει. Ανεβαίνουμε έως τα 1200 m υψόμετρο και θαυμάζουμε ένα εντελώς καινούργιο τοπίο. Με λίγη τύχη μπορεί κανείς εδώ ακόμα και να δει λύκους με χαίτη και γιγάντιους μυρμηγκοφάγους.

Για αρκετές ημέρες διασχίζουμε τη Serra με στροφές. Κάθε τόσο ο Mike πρέπει να επιθεωρεί τις γέφυρες πριν περάσουμε πάνω τους, γιατί πουθενά δεν αναγράφεται η επιτρεπόμενη χωρητικότητα σε τόνους, και υποψιαζόμαστε ότι εδώ δεν περνούν πολλά φορτηγά. Μόνο σε μία γέφυρα κάνουμε αναστροφή και παίρνουμε άλλη διαδρομή.

Δεν μπορούμε να την αξιολογήσουμε αρκετά καλά, και ο κίνδυνος απλώς δεν αξίζει.