Nummer 26.

Een schrootplaats op de Schwäbische Alp in 1982: Werner Lachnit is op zoek naar onderdelen voor zijn trekker. Onderdelen vinden en dan snel terug naar huis, dat is zijn plan. Maar plots doet hij een ontdekking die toch wat meer tijd in beslag neemt: in een hoek staat een blauwgroene semidieplader.

“Welk model dat was, wist ik niet. Alleen dat de vrachtwagen de ster droeg”, vertelt Lachnit vandaag. Maar de inwoner van Aalen wist wel onmiddellijk dat hij dat voertuig moest hebben: hij heeft er toen 500 DM voor betaald. “De auto was in zeer goede staat. Dat had ik onmiddellijk gezien.”

Maar Werner Lachnit werd niet direct wijs uit zijn oldtimer. “Ik had geen papieren, en het typenummer staat ook niet op de deur.” Het chassisnummer bracht hem op het juiste spoor. “Dat begint met een 3, een 2 en een 9. Dat was dus de bouwreeks. Eigenlijk dacht ik dat het een 334 was. Dat was de enige vrachtwagen van dit type die ik kende.”

Dankzij een gelukkig toeval kwam er nog meer informatie aan het licht: een klant herkende de oldtimer in de werkplaats. “Blijkbaar was het voertuig ooit van een zaagfabriek in de streek. De man kende zelfs de bestuurder nog van toen.” En die bracht Lachnit op een zaterdagnamiddag een bezoekje. “Hij was natuurlijk verrast dat de auto nog bestond.” Sindsdien kent Werner Lachnit de hele voorgeschiedenis van zijn pronkstuk.

Er zijn slechts 629 exemplaren van de LP 329 in Gaggenau van de band gerold. De vrachtwagen van Werner Lachnit dateert uit het eerste bouwjaar, 1957. Uit de documentatie van opbouwfabrikant Wackenhut blijkt dat Lachnit nummer 26 had gekocht.

Het duurde een paar jaar vooraleer het voertuig volledig gerestaureerd was. Behalve een nieuwe cilinderkopdichting was de motor nog volledig intact. De laadbak bouwde Werner Lachnit volledig opnieuw. Ook de cabine had een paar nieuwe platen nodig. Er zat een scheur in de tank. “Tijdens zijn tijd in de schuur zal hij waarschijnlijk eens een vorkheftruck geraakt hebben.”

Na de restauratie was er in de oldtimer-scène aanvankelijk geen erkenning. “De mensen vroegen me wat ik met een frontstuurmachine van plan was. Oldtimertrucks moeten een neus hebben, klonk het toen.” Op de eerste oldtimermeeting die hij met de LP 329 bezocht, moest hij hem zelfs buiten op de parking laten staan. Ondertussen is dat natuurlijk wel veranderd”, zegt Werner Lachnit.

Langere ritten doet hij niet met de blauwgroene blikvanger. “Je rijdt eigenlijk gewoon in de weg van de moderne vrachtwagens.” Maar op oldtimermeetings in Zuid-Duitsland kan je hem nog wel tegenkomen met zijn LP 329.