Izvozni hitovi i paketi snage

20 godina nakon izgradnje prvog Unimog prototipa i 10 godina nakon uvođenja uspešne serije 411, u januaru 1966. uvedena je nova serija Unimog U 421 – kasnije nazvana i „lagana serija“. Ona je trebalo da popuni tada postojeću prazninu u pogledu snage i težine između uspešne serije 406 (dostupna od 70 PS) i serije 411 (sa tada 34 PS). Motor OM 621, prvobitno koncipiran za putnička vozila, najpre je bio ponuđen u varijanti od 40 PS, a kasnije su usledila povećanja snage do 60 PS.

U ostalom, za Unimog U 421 su u velikoj meri korišćeni delovi U 411, što objašnjava i vizuelnu sličnost. To nije donosilo samo ekonomske prednosti, već je omogućilo i da se nadogradnje i dodaci u mnogim slučajevima i dalje koriste. Finta kod nove lagane serije: kabina vozača se mogla uz nekoliko jednostavnih zahvata podići napred, što je znatno olakšavalo radove na održavanju motora.

Serija 421 se pokazala kao dugovečan model i proizvodila se više od dve decenije, do 1988. Sa skoro 19.000 vozila, ubraja se među najuspešnije Unimog serije svih vremena.

Takođe 1966. godine Daimler-Benz je uveo seriju 403, koja je kasnije proizvođena i u produženoj verziji kao serija 413. Značajna novina u poređenju sa vizuelno skoro istom serijom 406 bio je 4-cilindrični motor OM 314, koji je u pojačanoj verziji od 66 KS omogućavao brzine do 80 km/h.

Posebno u poljoprivredi je i tih godina bila velika potreba za brzim vučnim mašinama za agrologistiku. Unimog se pozicionira kao atraktivna alternativa kamionu. Tako su iz serija 411, 413, 416 i 421 razvijene i izvedbe sa kamionskom homologacijom. One su omogućavale veću dozvoljenu brzinu na putu i veće ukupno dozvoljeno opterećenje.

1973. je konačno postala godina rođenja MB-trac-a, koji je, kao nekada Unimog, posebno razvijen za poljoprivredu i šumarstvo. MB-trac, čija je serijska proizvodnja do 1991. godine tekla na istoj proizvodnoj traci kao i Unimog u Gaggenau, imao je ugrađeno mnogo komponenti posebno razvijenih za Unimog: od šasije sa menjačem za pogon na svim točkovima i četiri jednako velika točka pa do portalnih osovina.

Potražnja za Unimogom rasla je i u njegovoj trećoj deceniji, što je dovelo do stalnog povećanja proizvodnje u fabrici u Gaggenauu. Razlog: zbog svoje svestranosti ovaj svestrani model nije predstavljao rešenje samo za poljoprivredu, već je pružao ubedljivo rešenje za celogodišnju upotrebu. Korisnike je ubedio i u opštinama, u građevinskom sektoru, kao transportno vozilo pa čak i za upotrebu na pruzi.

Uz to je išao i stalan tehnički razvoj pri kome je bezbednost sve više dolazila u prvi plan. Tako je otvorena vozačka kabina Unimoga, još pre nego što je to postala zakonska obaveza, opremljena zaštitnim okvirom protiv prevrtanja, a uvedeni su snažniji kočioni sistemi sa disk kočnicama na svim točkovima — prava inovacija u sektoru kamiona.

U maju 1966. sa proizvodne trake sišao je 100.000. Unimog. Samo pet godina kasnije dostignut je broj od 150.000 Unimog. Značajan doprinos proizvodnom uspehu imala je serija 416, koja se isticala sve snažnijim motorima do 125 KS. Posebne izvozne uspehe donela je proizvodnja po licenci serija 426 i 431, posebno razvijenih za potrebe Južne Amerike, koje su se sastavljale u Argentini.

Kao i kod ranijih premijera Unimog, 1974. je ponovo bila DLG-izložba na kojoj je započelo novo doba: doba „teških serija“ (SBU). Njihov ugaoni dizajn i danas je prepoznatljiv za Unimog i čak je nagrađen saveznom nagradom za dizajn. Ali ispod haube se takođe dosta toga promenilo: pored 125 KS snažnog motora, teške serije od sredine 1970-ih počele su da se oslanjaju na potpuno novo ogibljenje i šasiju.

Sve snažniji motori zahtevali su temeljnu reviziju prenosa snage, koji je kod Unimog pored velikih brzina morao da obuhvati i puzni prenos, kao i da napaja brojne priključke kao što su priključne osovine. Pojavili su se i novi zakonski propisi kojima je trebalo ograničiti buku i vibracije u kabini vozača. Rezultat: motor i menjač više nisu bili direktno pričvršćeni vijcima, a razvijen je novi 8-stepeni menjač sa dvostrukom redukcijom. To je omogućilo brzine između 0,15 i 80 km/h.

Još jedno tehničko istaknuto rešenje teške serije bio je okvir sa zakrivljenim U-profilom. Ova konstrukcija, koja je ranije već bila uspešno primenjena na Unimog S, omogućila je izvanrednu sposobnost uvijanja. Velika prednost pri vožnji terenom.

Proizvodnja teških serija počela je modelom Unimog U 1300, označenim po novoj šemi imenovanja, 1975. godine. Istovremeno predstavljena varijanta sa dugim međuosovinskim rastojanjem, označena slovom „L“, zahvaljujući svojoj robusnosti i dobroj mogućnosti preinake i danas je veoma popularna kao osnova za nadogradnju u vozilo za putovanja i ekspedicije.