Εργατικό ζώο και όχημα διασκέδασης

Το 1986 κυκλοφόρησε ο U 1550, ένας φορέας εξοπλισμού με ισχύ 150 PS και ιδιαίτερα μεγάλη ικανότητα μεταφοράς, που στόχευε να συμπληρώσει προς τα πάνω τη σειρά 424. Λόγω του επιτρεπόμενου μέγιστου συνολικού βάρους των 10.500 kg, το όχημα ήταν κυρίως κατάλληλο για εργασίες οδοποιίας και χειμερινής υπηρεσίας καθώς και για χρήση με βαριά εργαλεία/μηχανήματα. Το μεγάλο μεταξόνιο των 3.250 mm παρείχε άφθονο χώρο για μεγάλες καρότσες φόρτωσης και επιπλέον υπερκατασκευές.

Στην IFAT, την εμπορική έκθεση για τον κοινοτικό τομέα στο Μόναχο, παρουσίασε η Daimler‑Benz το 1987 ένα εντελώς νέο πρόγραμμα με την ελαφριά κατασκευαστική σειρά 407. Το μικρό, οικονομικό όχημα εργασίας, που διατίθετο σε τρεις εκδόσεις, διέθετε ευρύχωρη καμπίνα οδηγού και νέο κιβώτιο ταχυτήτων και αντικατέστησε την κατασκευαστική σειρά 421, η οποία κατασκευαζόταν από το 1966. Εξωτερικά η σειρά 407 ξεχώριζε κυρίως από τη θέση του σωλήνα εισαγωγής, ο οποίος πλέον – αντί για τη δεξιά πλευρά – ήταν τοποθετημένος στην πλευρά του οδηγού.

Αξιοσημείωτος ήταν ο τετρακύλινδρος πετρελαιοκινητήρας OM-616, ο οποίος, όπως και ο πρόγονος του Unimog, λειτουργούσε με σύστημα προθαλάμου. Ενώ ο U 600, ισχύος 52 PS, εκτελούσε το έργο του στις 3.000 σ.α.λ., ο U 650 και ο ιδιαίτερα ικανός εκτός δρόμου U 650 L έφταναν τις 3.500 σ.α.λ. και απέδιδαν 60 PS.

Λόγω της σχετικά χαμηλής κινητήριας ισχύος, η σειρά 407 χρησιμοποιήθηκε κυρίως στον τομέα των κατασκευών, στη βιομηχανία και στους δήμους.

Το 1988, μια πλήρης αναθεώρηση του προγράμματος Unimog έφερε στο προσκήνιο τρεις νέες σειρές μοντέλων: τη μεσαία σειρά 417 καθώς και τις βαριές σειρές 427 και 437.

Η ομάδα-στόχος της μεσαίας σειράς 417 ήταν, πέραν της βιομηχανίας και των δήμων, πλέον και πάλι η γεωργία. Αν και οι σειρές 417 και 407 δεν ήταν εύκολο να διακριθούν οπτικά, η θεμελιώδης διαφορά βρισκόταν στον σχεδιασμό του πλαισίου. Ενώ στην ελαφριά σειρά είχε τοποθετηθεί ένα πιο οικονομικό ορθό πλαίσιο τύπου σκάλας, στη μεσαία σειρά χρησιμοποιήθηκε πλαίσιο τύπου σκάλας με καμπυλωμένα επιμήκη μέλη. Αυτή η σχεδιαστική λύση, που ανάγεται στην ανάπτυξη του Unimog S πριν από περισσότερα από 30 χρόνια, επέτρεψε ακραίες στρεβλώσεις του πλαισίου, διατηρώντας ταυτόχρονα υψηλή ακαμψία στην κάμψη και εξασφάλισε έτσι ιδιαίτερα υψηλή ικανότητα οδήγησης εκτός δρόμου.

Καθώς η Daimler-Benz είχε βγάλει στην αγορά τις κατασκευαστικές σειρές 407 και 417, αντίστοιχα μια ελαφριά και μια μεσαία, ήταν απόλυτα λογικό να παρουσιάσει και μια βαριά σειρά. Ήταν η ώρα της γέννησης της κατασκευαστικής σειράς 427, που προστέθηκε στις βαριές σειρές 424 και 425 που κατασκευάζονταν από το 1976.

Βασικό χαρακτηριστικό ήταν ένας νέος πετρελαιοκινητήρας άμεσου ψεκασμού, προαιρετικά και με υπερσυμπιεστή καυσαερίων, ο οποίος από το 1992 ήταν επίσης διαθέσιμος με ψύξη εισερχόμενου αέρα. Με αυτόν τον νεοσχεδιασμένο κινητήρα στο εργοστάσιο Gaggenau στόχος ήταν κυρίως η μείωση της κατανάλωσης καυσίμου και η βελτίωση των τιμών εκπομπών. Ο λόγος ήταν ότι οι δήμοι, ως κύριοι αγοραστές, απαιτούσαν λόγω νόμων προστασίας από τις επιπτώσεις στην ποιότητα του περιβάλλοντος οχήματα έως και 5 dB πιο ήσυχα. Γι' αυτό η ταχύτητα περιστροφής του κινητήρα στην περιοχή μέγιστης ισχύος μειώθηκε στις 2.400 στροφές ανά λεπτό, με αποτέλεσμα να επιτευχθεί βελτίωση του επιπέδου ηχητικής πίεσης κατά 3–4 dB.

Ως ακόμη μία κορυφαία κατασκευαστική σειρά αποδείχθηκε η βαριά σειρά 437, η οποία παράχθηκε από το 1988. Για πρώτη φορά το νεοαναπτυγμένο κιβώτιο ταχυτήτων Unimog UG 3/65 τοποθετήθηκε στα οχήματα. Ως κινητήρας χρησίμευσε ο OM 366 A ή ο OM 366 LA με ενδιάμεση ψύξη του φορτισμένου αέρα. Η κατασκευαστική σειρά 437, η οποία έφτασε σε 26 διαφορετικές εκδόσεις, παρέμεινε στους καταλόγους πωλήσεων έως το 2002.

Με την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος άνοιξαν από το 1990 νέες αγορές και δυνατότητες. Αν και ήδη σε προηγούμενα χρόνια είχαν παραδοθεί στις ανατολικές χώρες μικρότερες ποσότητες Unimog, τώρα έγινε εμφανής η πραγματική έκταση της ζήτησης: μόνο η Ουγγαρία παρήγγειλε 150 Unimog για δημοτική χρήση.

Τον Μάιο του 1992 υπήρξε και πάλι μια πρεμιέρα να γιορταστεί. Στην IAA στο Ανόβερο παρουσιάστηκαν οι σειρές 408 και 418. Διέθεταν μια νεοσχεδιασμένη ολοχάλυβη καμπίνα οδηγού ασφαλείας με επίπεδο δάπεδο καμπίνας.

Ο U 90, που ανήκε στην κατασκευαστική σειρά 486, ξεχώριζε κυρίως χάρη στην ιδιαίτερη καμπίνα οδηγού με κανάλι ορατότητας. Μια πρακτική βελτίωση, ειδικά για εργασίες με εμπρόσθια προσαρτώμενα μηχανήματα, όπως σε δήμους και στη γεωργία.

Η ιαπωνική τάση να μετατρέπονται τα Unimog σε «Fun-Mogs» έφτασε το 1993 και στην Ευρώπη. Η Daimler-Benz εντόπισε το κενό στην αγορά και σχεδίασε, με βάση το U 90, ένα επίσημο Funmog με 110 PS. Ο εσωτερικός χώρος και τα όργανα θύμιζαν έντονα επιβατικό αυτοκίνητο. Επιπλέον, το όχημα βάφτηκε με μεταλλικό βαθυκόκκινο χρώμα, κάτι που οι γνώστες του Unimog μπορούσαν κάλλιστα να εκλάβουν ως υπόκλιση στο ιστορικό βαθύ κόκκινο της εποχής Boehringer. Ιδιαίτερα ξεχώριζαν οι επιχρωμιωμένες, πολυμερείς σωληνωτές μπάρες και οι προφυλακτήρες. Εξοπλισμένο με κόρνα 130 dB, η αναγνωρισιμότητα του Funmog ήταν τεράστια.

Το 1994 επρόκειτο να είναι μια χρονιά επετειακών εκδηλώσεων και τιμητικών διακρίσεων. Το περιοδικό «Offroad» επέλεξε απολύτως δικαίως τον Funmog ως όχημα εκτός δρόμου της χρονιάς και στο Gaggenau το 300.000στό Unimog βγήκε από τη γραμμή παραγωγής.

Με αφορμή τους εορτασμούς για τα «Εκατό χρόνια αυτοκινητοβιομηχανίας», τον Ιούνιο του 1995 τριακόσια Unimog επέστρεψαν στην πατρίδα γέννησής τους στο Gaggenau στο πλαίσιο μιας εντυπωσιακής πορείας επίδειξης. Σήμερα ο Unimog έχει παρουσία σε 160 χώρες. Οι τομείς χρήσης του είναι εξίσου ποικίλοι όσο και οι παραλλαγές των μοντέλων. Και αυτό έχει πλέον γίνει παράδοση — γιατί το γράμμα U στο Unimog σημαίνει πολυλειτουργικό.