Met grote slippers naar Madagaskar

Madagaskar is qua oppervlakte de op één na grootste eilandstaat en, na Groenland, Nieuw-Guinea en Borneo, het vierde grootste eiland ter wereld. Meer dan 29 miljoen mensen wonen op het eiland voor de zuidoostkust van Afrika in de Indische Oceaan. Hier zijn duizenden diersoorten die alleen op Madagaskar voorkomen, regenwouden, stranden en riffen.

Ondanks de schoonheid van het land zijn er echter ook keerzijden: armoede en vooral de gebrekkige medische zorg voor de mensen in het land – met name in ver afgelegen dorpen in de binnenlanden. Het grootste deel van de bevolking vecht dagelijks, in de letterlijke zin van het woord, om te overleven. 67% van de mensen heeft geen toegang tot sanitaire voorzieningen, 44% geen toegang tot schoon drinkwater en er is één arts per 5.000 patiënten. Het ontbreekt de mensen aan basisvoorzieningen.

Reden genoeg voor de DEICHMANN-stichting om in Madagaskar actief te worden. Betrokkenheid bij het algemeen welzijn – in het bijzonder voor de allerarmsten – behoort sinds jaar en dag tot het zelfbeeld van de familie Deichmann en bepaalt het doel van haar stichting. Het werk wordt gekenmerkt door een grote verscheidenheid aan sociale en humanitaire hulpprojecten in binnen- en buitenland.

In noodsituaties helpt de DEICHMANN-stichting snel, ongecompliceerd en doelgericht. In langdurige projecten biedt zij hulp bij zelfredzaamheid en maakt zij maatschappelijke participatie mogelijk voor mensen in moeilijke levensomstandigheden.

Met deze grondprincipes ondersteunt de stichting wereldwijd verschillende partners – jaarlijks met bedragen in de tientallen miljoenen.

Toen Jakob Adolf, die al jaren voor de stichting werkzaam is, zijn aanvraag voor twee zeer terreinvaardige Unimog bij Mercedes-Benz Special Trucks had ingediend, duurde het nauwelijks twee weken voordat een oplossing voor dit ongeëvenaarde hulpproject gevonden werd: twee Unimog U 5000 uit eigen voorraad konden aan de DEICHMANN-Stiftung worden overgedragen. En toen ging alles heel snel.

Jakob Adolf, voormalig beroepspiloot, die al vele jaren op Madagaskar heeft gewoond en het land en de mensen daardoor grondig heeft leren kennen, kon met zijn team van start gaan: voor beide Unimog werden FM2-aluminiumboxen van Dornier (oude NAVO-standaard) aangeschaft en op het chassis gemonteerd.

Daardoor kon op twee wendbare en relatief lichte vierwielaangedreven voertuigen veel bergruimte worden gecreëerd, om een mobiele dokterspraktijk met alles erop en eraan onder te brengen – voor een unieke missie op Madagaskar.

De mobiele dokterspraktijk, die regelmatig diep het binnenland in rijdt en daardoor door zeer veeleisend terrein gaat, bestaat uit elf artsen, twee chauffeurs, een IT-specialist, een logistiek medewerker en een kok. Het konvooi bestaat, naast de twee Unimog, ook uit volbezette terreinwagens.

Waar ook in het land deze ploeg opduikt, wordt ze met open armen ontvangen. "We worden geconfronteerd met ziekten die bij ons geen rol meer spelen. Pest en Cholera zijn slechts voorbeelden," vertelt Jakob Adolf. "De mensen sterven vaak aan in onze ogen belachelijke aandoeningen, omdat ze gewoonweg totaal geen medische hulp krijgen."

Eens ter plaatse gaat alles heel snel: de 16-kVA-dieselgenerator opstarten, de behandelingstent uitladen, opblazen en inrichten en de airconditioning installeren. "We hebben vooral veel frisse lucht nodig vanwege de bacteriën. De tent moet permanent goed geventileerd worden. In de kofferopbouwen op beide Unimog zou de behandeling daarom helemaal niet mogelijk zijn," legt projectleider Jakob Adolf uit.

De mobiele medische hulp die door de DEICHMANN-Stiftung wordt gefinancierd, wordt in het land samen met twee partnerorganisaties uitgevoerd. Want zelfs voor mobiele medische hulp is een officiële vergunning nodig. “Tot wel 30 km lopen mensen wanneer ze horen dat onze Unimog-bemanning hun tent heeft opgezet”, weet Jakob Adolf. Zelfs tandbehandelingen en kleine operaties kan de medische bemanning uitvoeren.

Jakob Adolf kijkt met zijn team naar de toekomst: “Ons doel is om nog nauwer samen te werken met gemeenten in het land en hen zover te krijgen dat zij ons een stuk grond ter beschikking stellen, zodat we hier ten minste een min of meer vaste artsenpraktijk kunnen inrichten. We willen de meest betrokken inwoners dan zo ver opleiden dat zij lichtere aandoeningen kunnen diagnosticeren en behandelen door het verstrekken van medicijnen. Zo kunnen daadwerkelijk levens worden gered en kunnen we daardoor de Unimog-bemanningen tegelijk naar andere regio's sturen.”